http://www.wpinstitute.org/news/docs/WPI_Erlwein_010610.pdf

Het Whittemore Peterson Institute (WPI) heeft de Engelse studie met de titel

 "Failure to Detect the Novel Retrovirus XMRV in Chronic Fatigue Syndrome" (Het Nieuwe Retrovirus XRMV bij het Chronische Vermoeidheid Syndroom niet gevonden) grondig bestudeerd. Deze studie kon de rigoreuze wetenschappelijke technieken, gebruikt door het WPI, het Nationale Kanker Instituut en de Cleveland Kliniek niet reproduceren.  Daarom kan deze studie ook niet gebruikt worden als een duplicaat van de studie van het WPI. Om deze redenen kunnen de resultaten alleen maar beschouwd worden als een falen om :

1.      het XMRV op te sporen

2.      zinvolle resultaten te reproduceren

De wetenschappelijke methodes, gebruikt door het WPI, zijn heel nauwkeurig en eisen specifieke technieken om accuraatheid te verzekeren. De verschillen in de technieken, gebruikt door Erlwein et al., verklaren niet alleen hun falen om de WPI studie te dupliceren, maar zorgen er ook voor dat de conclusies van de Engelse studie geen betekenis hebben. 

Dr Mikovitch van het WPI : “de Engelse studie heeft andere technieken gebruikt die de resultaten waardeloos maken. “

Deze verschillen omvatten, (maar er zijn er nog) :

1.      Het volume van de bloedproeven en het bewerken ervan;

2.      patiënt criteria/verschil tussen de patiënt populatie;

3.      aantal en type van testen die gedaan werden om accurate resultaten te krijgen, waaronder een kweek van witte bloedcellen;

4.      het gebruik van een moleculaire plasmide controle in water versus een positieve bloedproef; en

5.      verschillende primer sequenties en amplificatie protocol die gebruikt werden om het virus te vinden,  die niet werden gevalideerd door een klinische controle.

Dr Mikovitch gaat nog verder : “men heeft niets, maar dan ook niets hetzelfde getest zoals wij dat gedaan hebben. Ze hebben hun studie zodanig gemanipuleerd dat men zeker geen XMRV virus zou vinden !"

Significante en kritische vragen blijven bestaan over de toestand van de patiëntengroep die gebruikt werd in Verenigd Koninkrijk. Het gevaar bestaat immers dat deze patiëntengroep van “CVS” verward werd met vermoeide psychiatrische patiënten, omdat men in het Verenigd Koninkrijk “CVS” patiënten verwijst naar de psychiatrie en niet naar de klassieke inwendige geneeskunde.